वारा विरहाचा

 आठवणींत तुझ्या, कवितेचे शब्द सुचले..

पण ओठांत आले जेव्हा, तेव्हा आसवांनी ते लगेच पुसले.. 

गगनात नभ दाटले पेलवेना वारा विरहाचा 

बेचैन करतो धो धो पाऊस 

खुप काही सांगायचं होत 

खुप काही बोलायचं होतं 

क्षणभर का होईना तुझा सहवास देऊन जा... 

हलक्या पावलांनी पुन्हा निघून जा... 

पण जाताना मात्र तुझ्यात पुन्हा मला गुंतवुन जा....